Peki nedir bu “Yavaş-Yeme” hareketi?

Günümüzde yaşam tarzımızın bir getirisi olarak evde yemek yerine yolda, araçta, TV- bilgisayar karşısında fast- food yiyeceklerin tüketimi çoğalmaktadır.

“Slow- food (Yavaş Yeme) Hareketi” hızlı yeme alışkanlığını sonlandırmak ve yerel üreticileri korumak amacıyla 1986 yılında fast- food’ a tepki olarak İtalya’ da Carlo Petrini tarafından başlatılmıştır. İyi, temiz ve adil gıdayı savunan slow- food, tüketilen ürünlerin lezzetli olması; yeryüzüne, diğer canlılara ve insan sağlığına zarar vermeyecek şekilde temiz koşullarda üretilmesi ve son olarak çiftçilerin emeklerinin karşılığını adil bir şekilde alması gerektiğini savunmaktadır. Az fakat sık yemeyi amaç edinmiş ve tedbirli, yavaş ancak kararlı adımlarla geçtiği yerlerde kendinden izler bırakan salyangozu sembol olarak kullanmaktadır.

Tekrardan projeye gelecek olursak;

“Slow Food China” projesi için Stefano Boeri Architetti, bir kütüphane ve ilgili köyler için bir müze tasarladı. Program, milyonlarca Çinli çiftçiyi kırsal bölgelerde tutmaya ve şehirlere devamlı olarak artan göçe karşı mücadele etmeye çalışıyor. Bu kırsal topluluklara eğitim tesisleri ve kültürel yapılar yaparak, yerel kültürün korunmasına ve yerelde yapılan tarımı korumaya çalışmıştır.

Stefano Boeri, “Kırsal alanların günlük yaşamlarımıza sürdürülebilirlik sağladığını unutmayalım” “Çağın hızına yetişmek ve aynı zamanda eserleri geçmişin zenginliği ile beslemek, mimarlığın kaçınılmaz bir zorunluluğudur. Bu sebeple, tarım köylerini yerel kültürün küçük ama değerli bir katalizörleri ile geliştirerek konut sakinlerinin yaşamlarını iyileştirmeyi amaçladık.” dedi.

Okul, kütüphane ve müze, bu uzak bölgelerde daha fazla tesis ve kültür alanının inşası için katalizör görevi görebilecek üç kültür merkezi haline geldi. Ayrıca Çin ve uluslararası turizm yoluyla ekonomik faydalar vaat ediyorlar. Proje, mimariyi, kırsal Çin topluluklarının zengin ve farklı tarihini yeniden canlandırabilecek “ geçirgen bir bölgesel aygıt” olarak tanımladı.

Stefano Boeri Architetti’nin Şangay partneri Yibo Xu, “Kırsal çevreyi korumak kültürel çeşitliliği korumak anlamına geliyor,” ve “Kentsel sorularla ilgili olarak Çin’de son yıllarda önemli çabalar sarf edildi ve gelecekte kırsal alandaki ifadelerin, geleneklerin ve vatanseverliğin çok yönlülüğüne daha fazla dikkat edilmeli.” dedi.

Mimarlar: Stefano Boeri Architetti Çin
Ortaklar: Stefano Boeri, Yibo Xu
Proje Direktörü: Pietro Chiodi
Proje Mimarları: Claudia Scaglioni, Moataz Faisal Farid
Tasarım Ekibi: Huang Zhiyang, Jiang Linhong, Krista Skujina
Grafik içerik: Cecilia Picello
Halkla İlişkiler ve İletişim: Dong Li, Gong Ting, Xie Ying Ortak Çalışanları: Lifang, Sebastiano Conti Gallenti
Proje Yılı: 2018

Kaynak: https://www.archdaily.com/895068/stefano-boeri-combats-rural-decline-with-free-initiative

7,8 şiddetindeki deprem, Çin  başta olmak üzere; Hong Kong, Bangladeş, Moğolistan, Tayvan, Hindistan, Japonya ve hatta Rusya’da bile hissedildi. 70 bin kişinin ölümüne, 375 bin kişinin yaralanmasına ve 5 milyon kişinin evsiz kalmasına neden olan depremin yaşattığı acı bununla da kalmadı. Tüm bunlara ek olarak akıbetleri henüz belli olmayan, ancak geçen süre içinde yaşamlarından umut kesilen 18 bin kayıp insan da, depremin geride bıraktıklarından.

250 bin kişinin hayatını kaybettiği 1976 yılındaki depremden sonra meydana gelen ve çok sayıda kayba sebebiyet veren en büyük deprem olarak anılan Siçuan depremi, bu acı olayın unutulmasını engelleyen Çin Deprem Müzesi’nin yapılmasını sağladı.

Yaşanan depremin beşinci yıl dönümünde açılan Çin Deprem Müzesi, Şangay’da bulunan Tongji Üniversitesi’nden mimar Cai Yongjie tarafından tasarlandı. Uzaktan bakıldığında, doğal nedenlerle oluşmuş sanılabilecek müzenin her bir noktası ince ince dizayn edilmiş.

Sıra dışı tasarımıyla unutulmayacak bir ortam

Uzaktan bakıldığında sıradan gibi görünen, fakat mekana yaklaşıldığında, görünümün kendini sıra dışılığa ve mütevazılığa bıraktığı Çin Deprem Müzesi; yeraltı yapıları, ağaçları, özenle düzenlenen zemini ile hayranlık uyandırıyor. Geniş alanların ve sonradan eklenen yapıların birbirleriyle uyum içinde olduğu müzeye, birden fazla yerden giriş yapılabiliyor.

Müzeye girildiğinde ziyaretçiler depremin rahatsız edici hissini üstünde hissedebiliyor. Bu hissiyatla acıların taze kalmasına vesile olan müze, ziyaretçilerin ruhsal dinginlik yaşamalarına da olanak veriyor. Özellikle gün batımı esnasında daha da etkileyici hale gelen Çin Deprem Müzesi, duvarların son derece dramatik görünmesini mümkün kılan aydınlatmalarıyla, günün ilerleyen saatlerinde de gezilip görülmek istenen yerlerden biri oluyor.

Günün birinde Çin’e yolunuz düşerse, tarihin yazdığı en büyük depremlerden biri nedeniyle yapılan ve yine o depremi hatırlatan müzeyi ziyaret etmeyi unutmayın.

Kaynak: https://www.milliyetemlak.com/dergi/cin-deprem-muzesi/